2009/Jul/04

ห่างหายไปจากexteenนานมากมาย...

 ครั้งสุดท้ายที่เข้ามาอัพเมื่อไหร่กันนี่...

จำได้ว่าตั้งแต่เรียนอยู่มัธยมปลาย...

ตอนนี้ก้ออยู่มหาลัย  ปี3 แล้วนะเนี่ย... ห่างหายไปสามสี่ปีได้แล้ว... นานจิงๆ...

เวลาผ่านไปนาน แต่ก้อยังกะโหลกกะลาเหมือนเดิมเลย...ไม่โตซักที...

แต่อารัยบางอย่างมันก้อเปลี่ยนแปลงไปเหมือนกัน..ทั้งในทางที่ดี และไม่ดี

โตขึ้นก้อรุอารัยมากขึ้น เจออารัยมากขึ้น  ได้เผชิญกับโลกของความเป็นจิง ไม่ใช่โลกแบบเด็กๆที่เคยผ่านมา...

ชีวิตตอนนี้ก้อมีความสุขดี ถ้าไม่คิดรัยมากมาย 

สิ่งไหนดีก้อยินดีกับมัน อารัยไม่ดีก้อเงยหน้ายอมรับมัน แล้วก้อหาทางที่จะผ่านมันไปให้ได้

เหนื่อแล้วก้อท้อกับหลายๆสิ่ง..สิ่งที่คิดว่ามันจาดี ก้อกลับกลายเปนว่าแย่กว่าที่ควรจะเปน

อยากทำให้ทุกๆอย่างมันดี แต่ในเมื่อสิ่งรอบตัวมันไม่เปนใจ มันก้อล้มไม่เปนท่า...

ก้อขอวางมือกับทุกสิ่ง ปล่อยเกียร์ว่างไป ... ไม่อยากคิด ไม่อยากพูด ไม่อยากทำ เก็บไว้ในใจดีกว่า!!

ตอนนี้คิดอย่างเดียวว่า..อยากทำรัยก้อจาทำ..อารัยที่ทำแล้วสบายใจก้อจาทำ อารัยที่มันทำให้เหนื่อยเกินไป ก้อไม่ขอเข้าไปยุ่งเกี่ยวดีกว่า...

ถูกรึป่าวนะ ที่คิดแบบนี้... มันเหมือนกับหนีปัญหา หนีความจิงรึป่าว??

 แต่ตอนนี้มันคือทางออกที่ดีที่สุด!!

 ++++++++++++++++

กลับมาคราวนี้ก้อมาพร่ำพรรณนาอารัยอีกแล้วก้อไม่รุ เยอะแยะจิง...

 แต่มันก้อคือความคิด ความรุสึก(ไม่)ทั้งหมด ที่อยู่ในหัวสมอง...ณ ตอนนี้

ทุกอย่างมันจาผ่านไปด้วยดีรึป่าว??? หรือมันจาแย่กว่าเก่า???หรือมันจาเปนอย่างเดิม???

คิดแล้วก้อเหนื่อย...พักบ้างดีมั้ย???

ให้ความสุขกับตัวเองซะบ้ง น่าจาดีโน๊ะ...

แต่ยังงัยก้อขอบคุณกับทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้ผ่านเข้ามาในชีวิต...

 ทุกอย่างมันทำให้เราได้เรียนรุ ได้ยอมรัยกับความเปนจิง... ถึงแม้มันจาโหดร้ายไปบ้าง แต่มันก้อเปนประสบการณ์ชีวิต เปนบทเรียนที่มีค่ามาก...

อารัยที่ดีก้อจดจำไว้ อารัยที่ไม่ดีก้อไม่จำ แต่ก้อไม่ได้หมายความว่าจะลืมนะ!!

^____________________________^

2006/Oct/23

ยะฮู้!!!!!กลับมาแล้วแหละ+++

หลังจากที่ห่างหายไปนานมากกกกกกกก

คราวนี้ก้อกลับมาจนได้นะ...

แต่ถึงกลับมาแล้วก้อยังไม่รู้ว่าจะอัพอารัยเลยอ่ะ

ก้อเลยลงรูปเล่นแบบชิวชิวละกัน***

อยากจะบอกว่าแต่ละคนเอาหัวจัยเราไปหมดเลยอ่ะ

ก้อดูเอาละกันว่าน่ารักกันขนาดไหน...

วันนี้ลงแค่นี้ก่อนละกัน

แล้ววันหลังจะค่อยมาใหม่อีกที

งัยงัยก้อรักนะsuper juniorทุกทุกคน

รักพวกนายเพราะพวกนายน่ารัก

2006/Jan/03

เพียงจินตนาการ...ก่อกำเนิดความฝัน
เพียงความฝัน...ก่อกำเนิดเรื่องราว
แต่งแต้มทุกตัวอักษร บรรยายทุกความรู้สึก
...ใส่กระดาษสีขาวแสนว่างเปล่า...
บนเส้นทางที่ทอดยาว..ด้วยความผูกพัน..

ต่างคนต่างฝัน...ต่างก้าวไปตามทางสายเก่า
ฝันแสนสั้น ฝันเรื่องเศร้าหรืออ่อนหวาน
ถูกล้อมเป็นโลกใบใหม่เหมือนในนิทาน
เชื่อมต่อทุกจินตนาการ...ถักทอรวมกันเป็นสายใย

ฝันที่ยาวนานกลับกลายเป็นความทรงจำ
เพราะเรื่องราวของหนึ่งความฝัน..สร้างอีกหลายฝันขึ้นมาใหม่
...ฝันเล็กเล็กจะยืนหยัด...เติบโตหมุนเวียนต่อไป...
และกลายเป็นคนสร้างฝันของใครหลายคน...ในสักวัน

แม้บางครั้ง...หลายคนอยากหยุดเดิน
แม้บางที...หลายคนอยากหยุดฝัน
ขอเพียงก้าว...สู่บ้านหลังเล็กที่สร้างขึ้นมาด้วยกัน
ความอบอุ่นจะดูแลความผูกพัน....ด้วยหัวใจ

เพราะทุกคน...ยังคงอยู่...บนเส้นทางแห่งฝัน
เพราะ..."ท้องฟ้าใสหลังพายุฝนโหมกระหน่ำ"...ยังคงเกิดขึ้นได้
...จุดหมายของฝันหรือความสำเร็จในเส้นชัย...
ไม่สำคัญเท่า..รอยยิ้มและกำลังใจ..ที่ทุกคนมีให้กัน

....As we go on we remember, All the time we had together....